1 november 2017

Oktober in het kort

Patrick Conrad situeert zijn thrillers graag aan de rand van de samenleving: tussen junkies en hoeren, tussen versleten flikken en boekhouders in bruine kroegen. Dat wil wel eens botsen met de Antwerpse middenklasse, zoals de leraren en galerijhouders die Residentie Van Artevelde bevolken. Een gruwelijk verminkt lijk zorgt er voor opschudding.
(Uitgeverij Vrijdag, 2017,***)

Friedrich Dürrenmatt wordt tot de grote Zwitserse schrijvers van de twintigste eeuw gerekend. Uitgeverij Athenaeum bracht recent enkele werken van hem uit, waaronder De verdenking . Een doodzieke politiecommissaris verdenkt een dokter ervan een nazi-kamparts geweest te zijn, en waagt zich in het hol van de leeuw. Beklemmend boek.
(Athenaeum-Polak & Van Gennep, 2017, ****)

Een groot succes, want al in verschillende talen vertaald, is Het hart van het kwaad van de Italiaan Luca D'Andrea. Het boek heeft alles in zich om er een Hollywood-blockbuster van te maken: een Amerikaans hoofdpersonage, een spannende openingsscène, een oud moordmysterie, een de rangen sluitend bergdorp, een vleugje horror, en veel plotwendingen. Het verhaal dendert voorbij. Helaas is D'Andrea vergeten zijn personages wat diepgang mee te geven.
(Xander, 2017, ***)

Lijken in de kast van Francesco Recami is een vermakelijke misdaadroman, deel twee in een nieuwe serie. Lees hier de recensie.
(Serena Libri, 2017, ****)

Een aanrader in de categorie Tragikomedie is de reeks autobiografische romans van Joachim Meyerhoff, met eerder Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest en  Ach deze leegte, deze verschrikkelijke leegte. Het recent verschenen Amerika, eigenlijk het eerste deel van de trilogie, is iets minder boeiend dan de andere twee.
(Signatuur, 2017, ***)

Over Teruggeworpen van Donatella di Pietrantonio tot slot lees je hier later meer.
(Serena Libri, 2017, ***)

Jean Echenoz - De spionne



***

Ik ben al een tijdje verloren Echenoz-tijd aan het inhalen. Uitgeverij De Geus publiceerde al meerdere van zijn romans, maar tot voor kort had ik daar niet veel aandacht aan besteed. Nochtans zijn het aangename boekjes, geschreven in een typische stijl. Vooral een aantal biografieën over min of meer vergeten helden is het lezen waard: Hardlopen over Emil Zátopek, Ravel en Flitsen over de uitvinder Tesla.

Echenoz' laatste wapenfeit is De spionne, iets helemaal anders dan we van hem gewoon zijn. Om te beginnen telt het boek twee of drie maal zoveel pagina's. En hoewel eerdere werken ook eerder luchtig van toon zijn, gaat Echenoz nu resoluut voor de humor. Een parodie, aangevuld met een stevige portie kolder.

De spionne uit de titel weet niet eens dat ze tot spionne voorbestemd is, tot ze van straat wordt geplukt door een Franse bijna-gepensioneerde kolonel van de geheime dienst. Hij ziet in haar een geschikte agente om Noord-Korea binnen te dringen en enkele geheimen te ontfutselen. Alleen moet ze eerst nog wat murw worden gemaakt, en daar komt een aantal amateur-misdadigers bij kijken.

Wat volgt heeft veel weg van een deurenkomedie. Een beperkt aantal personages vormt een amalgaam van relaties. Een ooit-populaire liedjesschrijver, een ex-bankovervaller, een stel amateuristische boeven én hun vrouwen blijken allemaal op een of andere manier met elkaar in verbinding te staan.  De verbanden beginnen uit te kristalliseren wanneer de feitelijke missie in Noord-Korea eraan komt. Ook die verloopt niet zonder slag of stoot.

De stijl van Echenoz blijft overeind, maar verder is niets wat het lijkt in deze verrassende, humoristische roman.

De spionne van Jean Echenoz - originele titel Envoyée spéciale - verscheen bij De Geus in 2017, vertaald uit het Frans door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre.
284 blz, isbn 9789044536324

Arne Dahl - Haat



****

Haat is het vierde en laatste deel in de Opcop-serie van Arne Dahl, die op zich een spin-off was van een reeks thrillers rond het Zweedse A-team. Dat team werd grotendeels geïntegreerd in het Europese, top-secret Opcop-team, een deel van Europol dat de grote georganiseerde misdaad moet aanpakken. Als Opcop-baas heeft Paul Hjelm drie boeken lang bloedstollende avonturen te verwerken gekregen, met ook nogal wat losse draadjes. Die moeten allemaal een gepast einde krijgen in Haat: de obscure activiteiten van een beveiligingsbedrijf, de moord op een Opcop-teamlid en de ontvoering van twee andere, de creatie van genetisch gemanipuleerde wereldleiders.

Dat alles krijgt zijn beslag in Haat. Zoals in veel van Dahls boeken begint Haat nogal verwarrend, met drones die vreemdelingen verdrijven van een onbewoond eiland, maar alles wordt uiteindelijk perfect duidelijk. Het geheel is misschien een beetje overdadig (geen wonder dat Hjelm zelf ook aan psychologische begeleiding toe is) maar alle verhaallijnen krijgen wel een passend einde. Dahl schrijft nog altijd de meest zinderende thrillers over grensoverschrijdende dreigingen. Met een vleugje humor bovendien.

Intussen is Dahl begonnen aan een nieuwe reeks rond twee speurders, Berger en Blom. Deel 1, Grensgebieden, ligt al in de winkel. Ik ben benieuwd.

Haat van Arne Dahl - originele titel Sista paret ut - verscheen bij De Geus in 2017, vertaald uit het Zweeds door Ron Bezemer.
535 blz, isbn 9789044535921

Karin Fossum - De fluisteraar



***

De fluisteraar, Ragna Riegel geheten, is een vrouw van in de veertig. Tijdens een operatie is ze haar stem grotendeels kwijtgespeeld. Ze is tenger en schuchter, en draagt steevast het uniform van haar werkgever Europris.

Ruim veertig jaar lang had de spiegel het haar ingewreven dat ze geen schoonheid was en ze had haar hoofd gebogen en het feit geaccepteerd. Als de wind een vonk had meegevoerd, had haar haar waarschijnlijk vlam gevat, het was droog als hooi en zij zag bleek als papier.

Niet het soort vrouw dat argwaan zou wekken, hoogstens medelijden. En toch zit Ragna al vanaf de eerste pagina van De fluisteraar in de werkkamer van inspecteur Sejer, verdacht van een vreselijke misdaad. Wat dat is, komen we pas veel later te weten. Minstens even belangrijk is de vraag hoe het zo ver is kunnen komen. Langzaam (misschien iets té langzaam) tekent Karin Fossum de contouren uit van een beschadigde vrouw. Een gelouterde Sejer veroordeelt misdaden, maar toont tegelijk compassie. Hoe moeilijk dat soms ook kan zijn.

De fluisteraar van Karin Fossum - originele titel Hviskeren - verscheen bij Uitgeverij Marmer in 2017, vertaald uit het Noors door Lucy Pijttersen.
362 blz, isbn 9789460683640

Francesco Recami - Lijken in de kast



****

In De galerijflat waande ene Amedeo Consonni zich de Italiaanse Sherlock Holmes. Hij hield een plakboek bij met artikels over moorden en ontvoeringen en dacht verschillende daarvan te kunnen oplossen. Dat liep, om het zachtjes uit te drukken, niet goed af. Lesje geleerd, zou je denken. Maar wanneer een verre kennis een kast aflevert aan zijn flat kan Consonni zijn oude instincten niet bedwingen. De kast bevat namelijk drie skeletten, aangetroffen tijdens verbouwingen in een oude boerderij.
Consonni staakte zijn getreuzel en haalde de skeletten voorzichtig uit de kast. Een voor een haalde hij ze uit hun plastic hoes en bij gebrek aan een betere plek legde hij ze op zijn tweepersoonsbed. Hij bekeek ze van een afstandje, op dat mooie bed met het kersenhouten hoofdeinde leken ze op hun gemak, maar toch alert.
Amedeo onderzoekt de zaak van de drie skeletten, niet beseffend hoe amateuristisch hij daarbij te werk gaat. Maar dat is slechts een van de verhaallijnen. Er zijn nog ontelbare andere personages die hun stempel drukken op het boek. Om en rond de galerijflat vinden we ook nog juffrouw Mattei Ferri, een ziekte veinzend nieuwsgierig aagje, en meneer De Angelis, een autoliefhebber die onverwachts een BMW Z3 onder zijn hoede krijgt.

De misverstanden en voorbarige conclusies stapelen zich op. Al wat maar enigszins fout kan lopen, gaat ook werkelijk fout. Recami schept kleurrijke, tot de verbeelding sprekende figuren. Je kan je zó het getier van een Italiaanse huisvrouw voorstellen, of het gejammer van haar man / pantoffelheld. Lijken in de kast is een erg amusant boek, en nog verrassend ook.

Eén puntje nog: Recami verwijst nogal eens naar het vorige boek. Echt noodzakelijk is de achtergrondkennis niet, maar je bent gewaarschuwd.

Lijken in de kast van Francesco Recami - originele titel Lijken in de kast - verscheen bij Serena Libri in 2017, vertaald uit het Italiaans door Rianne Aarts en Hilda Schraa. Verdeeld in België via EPO.
213 blz, isbn 9789076270951